google-site-verification: google7d163f36c123bf95.html

Γραμμή βίντεο

Loading...

Κυριακή, 12 Ιανουαρίου 2014

Xρήστος Μπουλώτης - Θυμάμαι...θυμάσαι?


Σε μια ξένη πόλη ούτε δική μου
ούτε δική σου, εκεί σε πρωτοείδα.
Μπορεί και να με ήξερες από παλιά
κι απλά με ξαναβρήκες
Κι έβρεχε, χωρίς ομπρέλα.
ΤΟ ΘΥΜΑΣΑΙ?

Την άλλη κιόλας μέρα φτιάξαμε ένα τρένο
κίτρινο, κόκκινο, μπλε το βάψαμε
και ταξιδεύαμε τη γη..
νύχτες ταξιδεύαμε
στον ουρανό..
αστέρι και σταθμός.
ΘΥΜΑΣΑΙ?
Βρήκες το πιο μακρινό αστέρι
κι είπες να το γυαλίσουμε,
να του φυτέψουμε μια λέυκα,
να μείνουμε για πάντα εκεί.
ΘΥΜΑΣΑΙ?

Οταν σου έδινα πορτοκάλι,
πήναινε να πει μόνο μαζί σου ταξιδεύω.
Με πέντε πορτοκάλια κάναμε πορτοκαλάδα,
την πίναμε μισή μισή.
ΘΥΜΑΣΑΙ?
Κι έτρεχα κάθε άνοιξη σ΄όλη τη γη
να βρω το πρώτο πρώτο λουλούδι
για σένα βέβαια..
Κατέβαινες στα βάθη του ωκεανού εσύ
και μου έφερνες ένα κοχύλι.
ΘΥΜΑΣΑΙ?
Άμα στο ζήταγα γινόσουνα ποτάμι, λίμνη, θάλασσα, ωκεανός..
Κι όταν το ζήταγες, γινόμουνα κι εγώ.
ΘΥΜΑΣΑΙ?
Μου έστελνες στον ύπνο μου όνειρα
καλοπλυμένα, καλοχτενισμένα
και τα δικά σου όνειρα εγώ τα ετοίμαζα.
ΘΥΜΑΣΑΙ?
Θυμάσαι τότε που κατέβηκα στον ύπνο σου με ένα τεράστιο ροζ αερόστατο;
Σου χάρισα ένα μύλο
να τον κρατάς γερά,
γιατί φοβόσουν τα σκοτάδια
Μου χάρισες έναν ολόιδιο κι εσύ,
το θυμάσαι ακόμη;
Μια νύχτα χάθηκες σένα μεγάλο δάσος
Είχες το μύλο δε φοβήθηκες…
κι έτρεξα και σε βρήκα
Μου χάρισες ένα χρυσόψαρο
που μέτραγε ως τα χίλια
κι ένα τζιτζίκι
και μια ζίνα
κι ένα πουκάμισο άσπρο..
το θυμάσαι;
Και σου έμαθα να ζωγραφίζεις
κάμπους και ποτάμια
Μη πατάς πολύ το μολύβι σου έλεγα.
Μια αγκαλιά ψυχές το τοπίο
κι οι ψυχές δεν έχουν περίγραμμα.
ΘΥΜΑΣΑΙ?

Και μου μάθες να φτιάχνω χάρτινα καράβια.
Και χάρτινα κινέζικα πουλιά.
Μια μέρα είπαμε καιρός πια να εφεύρουμε την δική μας γραφή,
να μην την ξέρει άλλος.
Τη ζωγραφίσαμε στο πι και φι
κοντά σ’ενα ποτάμι, πάντα ένα ποτάμι...
τη θυμάσαι ακόμη εκείνη τη γραφή;
Κι εφεύραμε ένα σωρό πράγματα από τότε,
τη σαντιγύ
τον ήλιο
τις αυπνίες
την παλίρροια
το σκούρο μπλε.
τα θυμασαι όλα; Ότι δεν χώραγε στις λέξεις,
το κάναμε μικρές μικρές σημαιούλες πολύχρωμες.
Θυμάσαι πως τις ανεμίζαμε;
Το μαγικό δωμάτιο που άλλαζε σχήμα ανάλογα με τη στάση του κορμιού μας
το θυμάσαι;
Και ήταν φορές που γινότανε ολοστρόγγυλο.
Θυμάσαι πότε;
Μαζί διαβάζαμε τα πιο ωραία παραμύθια
Κι όταν μας τέλειωσαν,
αρχίσαμε να παίζουμε δικά μας παραμύθια.
Μια φορά και έναν καιρό ήτανε δυο...
ΘΥΜΑΣΑΙ?

Ήτανε δυο κι ήτανε σαν ένας
ένας και πολλοί μαζί.
Χωρίζαμε για λίγο μόνο
γιατί αλλιώς
πως θα ανταμώναμε ξανά;
Και σου έγραφα κάθε στιγμή
κάτι τεράστια γράμματα
Μου έγραφες και συ ακόμη πιο τεράστια.
Μια φορά όμως που άργησες,
πρόλαβε κι ήρθε ο χειμώνας
που κράτησε όσο πέντε.
Κι όταν τέλειωσε...
ήρθε πάλι χειμώνας ακόμη πιο βαρύς.
Και δεν μπορούσες να γυρίσεις.
Έμεινες μακριά.
Και μου έγραψες...
Η πιο μεγάλη απόσταση είναι ο χρόνος…
Μπορεί…
όμως..
τα πιο ωραία μας ταξίδια
δεν τα ταξιδέψαμε ακόμη.
Σε περιμένω…
ΕΛΑ
Θα μετρήσω ως το δέκα..

Τρίτη, 7 Ιανουαρίου 2014

La Marioneta - Gabriel García Marquez


If for a moment God would forget that I am a rag doll and give me a scrap of life, possibly I would not say everything that I think, but I would definitely think everything that I say.
I would value things not for how much they are worth but rather for what they mean.
I would sleep little, dream more.
I know that for each minute that we close our eyes we lose sixty seconds of light.
I would walk when the others loiter;
I would awaken when the others sleep.
I would listen when the others speak, and how I would enjoy a good chocolate ice cream.
If God would bestow on me a scrap of life, I would dress simply, I would throw myself flat under the sun, exposing not only my body but also my soul.
My God, if I had a heart, I would write my hatred on ice and wait for the sun to come out.





With a dream of Van Gogh I would paint on the stars a poem by Benedetti, and a song by Serrat would be my serenade to the moon.
With my tears I would water the roses, to feel the pain of their thorns and the incarnated kiss of their petals...My God, if I only had a scrap of life...
I wouldn't let a single day go by without saying to people I love, that I love them.
I would convince each woman or man that they are my favourites and I would live in love with love.
I would prove to the men how mistaken they are in thinking that they no longer fall in love when they grow old--not knowing that they grow old when they stop falling in love. To a child I would give wings, but I would let him learn how to fly by himself.
To the old I would teach that death comes not with old age but with forgetting. I have learned so much from you men....
 


I have learned that everybody wants to live at the top of the mountain without realizing that true happiness lies in the way we climb the slope.
I have learned that when a newborn first squeezes his father's finger in his tiny fist, he has caught him forever.
I have learned that a man only has the right to look down on another man when it is to help him to stand up.
I have learned so many things from you, but in the end most of it will be no use because when they put me inside that suitcase, unfortunately I will be dying.


                                                                                           
         ♥──♥─────♥──♥─────♥──♥─────♥──♥